OffRoading Crossing Greece - Pindus mountains 2011

Aφου ειχα και ενα "δοκαρι"(παραλιγο τουμπα,οταν ο μπροστινος τροχος μπηκε σε παχυ στρωμα χαλικιου και με εσωσε το γεγονος οτι δεν εκλεισα το γκαζι)φτασαμε μετα απο περιπου μια μισυ ωρα στο φραγμα του Αχελωου στην Μεσοχωρα.Ακομα ενα εγκλημα εναντιον του καημενου του ποταμιου,να στραγγαλισουμε την φυσικη ροη του ποταμου για να στειλουμε νερο στην Θεσσαλια(που εκει τσακωνονται για το νερο γιατι το σπαταλανε αλογιστα ποτιζοντας αχρηστα-μονο για τις επιδοτησεις...-βαμβακια
Θαυμαστε χαλι και ευτυχως αυτο το εργο τελικα θα ματαιωθει και γιατι λεφτα ΔΕΝ υπαρχουν αλλα και επειδη ειναι τοσο διατρητο τεχνικα αλλα και περιβαλλοντολογικα που οι τοπικες κοινωνιες καταφεραν να το μπλοκαρουν στα Ευρωπαϊκα Δικαστηρια.
Γρηγορα-γρηγορα αφησαμε αυτην την τραγωδια για το περιβαλλον που λεγεται φραγμα Μεσοχωρας και ακολουθησαμε αριστερα τον δρομο Τρικαλων-Αρτας,περασαμε τις διασταυρωσεις για τα χωρια Παχτουρι-Αετο-Λαφινα και στριψαμε δεξια στην δστ για Νεραϊδα(Γρεβενοσελι) η οποια διακλαδιζεται μετα απο λιγα χλμ σε διαστρατο,που δεξια παει για το ομωνυμο χωριο και αριστερα κατεβαινει στο ρεμα στης Χυστρας(ή...Χεστρας κατ'αλλους,διαλεγετε και παιρνετε!)
και μετα απο κανα τεταρτακι φτασαμε στα ξακουστα και τραγουδισμενα Θεοδωριανα.Ενα πανεμορφο μεγαλο χωριο,χτισμενο ψηλα στην μια πλευρα της κοιλαδας του ρεματος.Καπως απομονωμενο βεβαια-δεν προσεγγιζεται απο κεντρικο δρομο-αλλα με αγρια ομορφια(και εξισου αγριο χιονο τον χειμωνα!)
Τα ατια μας σταματησανε στην κεντρικη πλατεια για ξεκουραση και λιγο παιχνιδι με το GPS για να βρουμε την διαδρομη που θα μας βγαλει στο Καταφιδι.

OffRoading Crossing Greece - Pindus mountains 2011

Mε βαρια καρδια αποχαιρετησαμε αυτο το υπεροχο τοπιο-η χαρα του παιδιου για μας τους χωματερους θα ελεγα!-και κατηφορισαμε μεχρι το καταφυγιο του ΕΟΣ Αρτας για μερικες ακομα φωτο.Ο αντιδημαρχος Πραμαντων μας ειχε διαβεβαιωσει("Ο δρομος ειναι μια χαρα,τον καθαρισε γκρεϊντερ,περνατε ανετα!) οποτε αν ειναι ετσι στα καλα του,φανταζομαι πως θα ειναι στα ασχημα του!Το προηγουμενο κομματι που ηταν κλειστο ανηφορικο δοκιμασε τις δυναμεις μας στον ελεγχο με γκαζι πανω απο κυλιομη πετρα.Αυτο εδω ηταν μια κατηφορικη ΠΙΠΑ(να το πω κομψα!)που το μπροστινο απο τα μηχανακια βυθιζοταν στα χαλικια
και επρεπε να φρεναρεις με χειρουργικη ακριβεια για να μην μπλοκαρουν οι τροχοι και την ιδια ωρα επρεπε να στριψεις σε κλειστες στροφες που ισα χωραγε το μηχανακι,και απο κατω γκρεμος-χαος.Μια απολαυση οπως καταλαβατε,και ευτυχως η εμπειρια μας(και η κωλοφαρδια μας τις περισσοτερες φορες!)μας εβγαλε σωους και αβλαβεις και απο αυτο το καθαρα εντουραδικο κομματι.Φτανοντας στο καταφυγιο ηξερα οτι ο δρομος καλυτερευει σχετικα μιας και μεχρι εκει ειχαμε φτασει τον Ιουνιο.Μην φανταστειτε βεβαια καμμια φοβερη βελτιωση,απλα λιγοτερη κυλιομενη πετρα!
Πριν βγουμε στο καταφυγιο συναντηθηκαμε με βοσκο που πρεπει να μας ειδε σαν μανα εξ'ουρανου γιατι ειχε μεινει απο τσιγαρα και αμεσως ζητησε απο εμας τσιγαρο.Ευτυχως για τον μπαρμπα-και δυστυχως για τον συνταξιδευτη μας!-ο Βασιλης φουμαρει και ετσι ο παππους μολις αναψε τοτσιγαρο πρεπει να ενιωσε σαν να κερδισε το λοττο.Αντε τωρα να εισαι χαρμανης στα βουνα και να περιμενεις οτι απο τα κατσαβραχα θα κατεβουν μηχανες για να τραταρεις σιγαρετο!Αμε!
Ο χρονος αρχισε να πιεζει ομως γιατι το σχεδιο ελεγε Μετσοβο το βραδυ.O καλος μας πλοηγος προσταξε για Πραμαντα.Φτασαμε αργα το απογευμα στΗν Πραμαντα για να βαλουμε και βενζινη.Στο βενζιναδικο εστειλα μηνυμα στον Κωστα οτι θα μεναμε τελικα Μετσοβο και επισης με πηρε τηλ η Ειρηνη η οποια τελικα δεν θα ξεμπερδευε με τα γραφειοκρατικα ουτε αυριο το πρωι,οποτε θα μας εβρισκε οπου θα μεναμε το βραδυ της Παρασκευης.Κανενα προβλημα,βουρ για Μετσοβο.Σουρουπωνε ηδη οταν φτασαμε απο Χριστους στο Ματσουκι(χωριο...αετοφωλια) και απο εκει ανηφορισαμε για το ξακουστο διασελλο του Μπαρου στα 1900μ.Ο δρομος ειχε σχετικα προσφατα ασφαλτοστρωθει αλλα σε πολλα σημεια ειχε αρχισει να εξαφανιζεται απο τις κατολισθησεις δεδομενου οτι κινειται σε σαθρες πλαγιες.Πολλα γελαδια στο ανεβασμα (επρεπε να κανουμε και ζιγκ-ζαγκ στις σβουνιες να μην πατησουμε καμμια και προσγειωθουμε ανωμαλως!) και μετα απο πολλα χρονια ειδα τοσες πολλες περδικες στον δρομο.Ηταν η ωρα που κουρνιαζουνε τα καημενα τα πουλια και το μονο που δεν περιμεναν εκει πανω ηταν η παρουσια μας!