Τα στενά χορταριασμένα δρομάκια ροδοπατήθηκαν χωρίς έλεος από 15 ζευγάρια τροχών με ποικίλα τακούνια σε διάφορα μεγέθη!Το δάσος άφησε τούς γνώριμους ήχους του...έτσι μόνο ήχοι από εξατμίσεις ακούγονταν πλέον και πότε πότε οι αλαλαγμοί των εισβολέων! ο.Ο
Το Ξεροβούνι μας άφησε μια πικρή γεύση γιατί δεν μπορέσαμε να τραβερσάρουμε το παγωμένο χιόνι που κάλυπτε τον δρόμο..
Ετσι δεν φτάσαμε στην κορυφή όπως είχαμε σχεδιάσει και αναγκαστήκαμε να πάρουμε το δρόμο της επιστροφής!Αφήσαμε όμως μια υπόσχεση στο βουνό...να ξαναγυρίσουμε! :p
Στο διάβα μας συναντήσανε το ορεινό χωριό Στενή...γνωστό για τα πολλά χιόνια που μαζεύει.Η μέρα όμως ήταν ηλιόλουστη και ένα καφεδάκι με συνοδεία μπισκοτόγλυκου ήταν ότι χρειαζόμασταν! ;)
Τον δρόμο τον φτιάχνεις περπατώντας μας λέει ο Αντόνιο Ματσάδο. Την άποψη αυτή συμμερίζεται και ο Κωνσταντίνος Καβάφης με την «Ιθάκη» του. Αυτό που μετράει, λέει ο Έλληνας ποιητής, είναι το ταξίδι. Όχι ο προορισμός.
Έτσι και τα μονοπάτια. Αποτελούν από μόνα τους ένα ταξίδι. Ένα ταξίδι ζωής. Ένα ταξίδι πλούσιο σε εμπειρίες. Καλές, λιγότερο καλές, άσχημες. Το σημαντικότερο όμως είναι πως τα μονοπάτια, το ταξίδι αυτό δεν σε αφήνουν να το κρατήσεις κρυφό. Σε προσκαλούν, σε αναγκάζουν μάλιστα πολλές φορές, το ταξίδι αυτό να το μοιραστείς με άλλους.
